معرفی روشهای رمزنگاری (Cryptography)

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۴۱ ۱۶ بازديد

معرفی روشهای رمزنگاری (Cryptography)

رمزنگاری روشی برای ارتباطات ایمن ارائه می دهد. رمز نگاری، دسترسی دشمن یا هکر را از دسترسی به پیام های محرمانه ای که بین طرف های مجاز ارسال می شود ، منع می کند. روشی که رمزنگاری ارائه می دهد رمزگذاری نامیده می شود. رمز نگاری داده های حساس را برای حمله کننده به صورت عیرقابل خواندن درمی آورد و به کاربران غیرمجاز اجازه دسترسی به سیستم را نمی دهد. همچنین از آن برای اطمینان از صحت داده استفاده می شود. در واقع رمزنگاری روشی برای محافظت از اطلاعات و ارتباطات از طریق استفاده از کدها است ، به طوری که فقط کسانی که اطلاعات در نظر گرفته شده است می توانند آن را بخوانند و پردازش کنند.

در علوم کامپیوتر ، رمزنگاری به اطلاعات و تکنیک های ارتباطی ایمن مشتق شده از مفاهیم ریاضی و مجموعه ای از محاسبات مبتنی بر قوانین به نام الگوریتم اشاره دارد ، تا پیامها را به روشهایی که رمزگشایی آنها دشوار است ، تغییر دهد. این الگوریتم های قطعی برای تولید کلید رمزنگاری ، امضای دیجیتال ، تأیید برای حفاظت از حریم خصوصی داده ها ، مرور وب در اینترنت و ارتباطات محرمانه مانند معاملات کارت اعتباری و ایمیل استفاده می شود.

رمزگذاری یک کلید و ورودی ، متن ساده را به خروجی متن رمزنگاری شده تبدیل می کند. الگوریتم های رمزگذاری تنها در صورتی ایمن تلقی می شوند که مهاجمان نتوانند هرگونه ویژگی متن ساده یا کلید را تنها با متن رمزگذاری شده تعیین کنند. مهاجم نباید بتواند در مورد یک کلید چیزی بفهمد ، حتی اگر دارای ترکیبات متن ساده/ متن رمزنگاری شده باشد که از آن کلید استفاده می کند.

یک مثال در دنیای واقعی اطلاعات کارت اعتباری است که برای خرید در فروشگاه های آنلاین و سایت های تجارت الکترونیک استفاده می کنید. کد موجود در مرورگر وب شما متن ساده ، شماره کارت شما را در متن رمزگذاری شده رمزگذاری می کند ، که برای کسی که این کلیدها را ندارد مانند یک متن تصادفی ناخوانا به نظر می رسد. با این حال ، هنگامی که شماره کارت شما به گیرنده مورد نظر خود، فروشگاه آنلاین رسید ، نرم افزار آنها آن را به متن ساده رمزگشایی می کند تا بتوانند هزینه خریدی که انجام داده اید را از شما دریافت کنند.

تاریخچه ای از رمزنگاری

رمزنگاری یک علم بسیار جوان است. اگرچه هزاران سال است که انسانها دارای اشکال ابتدایی رمزنگاری هستند ، اما مطالعه سیستماتیک رمزنگاری به عنوان یک علم فقط حدود صد سال پیش آغاز شد. ظهور رایانه ها رمزنگاری را بسیار بیشتر از قبل پیچیده تر کرد. 1900 قبل از میلاد – اولین شواهدی مبنی بر تغییر نمادها در متن موجود در مقبره خنوموتپ دوم در مصر. این نوشته ها محرمانه نبوده اند ، اما اولین شواهدی است که ما در مورد تغییر نمادهای رمزگذاری شده داریم.

100 قبل از میلاد – رمز سزار. معروف بود که ژولیوس سزار از نوعی رمزگذاری برای انتقال پیام های محرمانه به ژنرال های ارتش خود که در جبهه جنگ ارسال شده بود ، استفاده می کرد. این رمز جایگزین ، معروف به رمز سزار ، شاید بیشترین رمز تاریخی (الگوریتمی است که برای رمزگذاری یا رمزگشایی استفاده می شود) در ادبیات دانشگاهی است. این یک رمز ساده است که در آن هر یک از کاراکترهای متن ساده به سادگی با یک کاراکتر دیگر جایگزین می شوند تا متن رمزگذاری شود. به عنوان مثال ، “a” تبدیل به “d” ، “b” به “e” و غیره می شود.

500 میلادی – رمزنگاری ویگنر. ویگنر یک رمز را طراحی کرد که گفته می شود اولین رمزی بود که از کلید مخفی استفاده کرد.

1918 – ماشین معما. ماشین Engima توسط مهندس آلمانی Arthur Scherbius در پایان جنگ جهانی اول اختراع شد و در طول جنگ جهانی دوم به شدت توسط نیروهای آلمانی مورد استفاده قرار گرفت. دستگاه Enigma از 3 روتور یا بیشتر استفاده می کند که با تایپ کردن روی صفحه کلید و خروج حروف مربوط به متن رمز شده ، با سرعت های مختلف می چرخند. در مورد Enigma ، کلید تنظیم اولیه روتورها بود. 1943 آلن تورینگ و سایر اعضای تیمش در پارک بلچلی ، “هیت رابینسون” ، یک ماشین تخصصی برای شکستن رمز را تکمیل کردند. این تیم همچنین مسئول شکستن ماشین Enigma در طول جنگ جهانی دوم بود.

1948 – کلود شانون مقاله ای می نویسد که مسئول ایجاد مبانی ریاضی مدرن ما در نظریه اطلاعات است. 1970 – لوسیفر رمز. در اوایل دهه 1970 ، تیمی از IBM یک رمز به نام Lucifer طراحی کردند. دفتر استاندارد ملی (NIST فعلی) در ایالات متحده درخواست ارائه پیشنهادات برای رمزنگاری بلوک را که به استاندارد ملی تبدیل می شود ، ارائه کرد. لوسیفر در نهایت پذیرفته شد و به DES (استاندارد رمزگذاری داده) تبدیل شد.

1977 – رمزگذاری کلید عمومی RSA توسط رون ریوست ، آدی شمیر و لئونارد ادلمن اختراع شد.

1991 – فیل زیمرمن PGP را منتشر کرد.

1994 – پروتکل رمزگذاری Secure Sockets Layer (SSL) توسط Netscape منتشر شد ، که اکنون بیشتر وب مدرن را ایمن می کند.

1997 – DES با جستجوی جامع شکسته شد. در سال 1997 و سالهای بعد ، DES توسط یک حمله جستجوی جامع شکسته شد. مشکل اصلی DES اندازه کوچک کلید رمزگذاری بود. با افزایش قدرت محاسباتی ، اجباری کردن همه ترکیبات مختلف کلید برای دریافت یک پیام متنی ساده آسان شد.

2000 – AES به عنوان جایگزین DES پذیرفته شد. در سال 1997 ، NIST دوباره درخواست پیشنهاد برای رمزنگاری بلوک جدید را ارائه کرد. 50 مورد ارسال کرد. در سال 2000 ، Rijndael را پذیرفت و به عنوان AES یا استاندارد پیشرفته رمزگذاری نامگذاری شد.

2004 – MD5 در برابر برخورد آسیب پذیر است

2009 – راه اندازی شبکه بیت کوین

اصول اساسی رمزنگاری

محرمانه بودن (Confidentiality)
درستی و یکپارچگی (Integrity)
عدم انکار (Non-repudiation)
احراز هویت (Authentication)

در ادامه میخواهیم این اصول اساسی را تشریح کنیم:

محرمانه بودن (Confidentiality)

محرمانه بودن اطلاعات تضمین می کند که داده ها محدود به کسانی است که مجاز به مشاهده آنها هستند. داده ها فقط باید برای کسانی که اطلاعات کلیدی دارند ، مانند کلید رمزگشایی ، قابل مشاهده باشد.

درستی و یکپارچگی (Integrity)

درستی و یکپارچگی داده ها به دقت ، قانونی بودن و ثبات و استحکام اطلاعات در یک سیستم اشاره دارد. وقتی پیامی ارسال می شود ، به ویژه با استفاده از یک رسانه نامعتبر مانند اینترنت ، یکپارچگی داده ها به ما اطمینان می دهد که یک پیام دستکاری نشده یا تصادفی تغییر نکرده است.

عدم انکار (Non-repudiation)

عدم انکار اطمینان می دهد که هیچ کس نمی تواند اعتبار داده های مورد بحث را انکار کند و در واقع ایجاد کننده/فرستنده اطلاعات نمی تواند در مراحل بعدی نیت خود را در ایجاد یا انتقال اطلاعات انکار کند.

احراز هویت (Authentication)

دو نوع احراز هویت وجود دارد که معمولاً در رمزنگاری استفاده می شود. احراز هویت یکپارچگی مانند MAC یا HMAC تضمین می کند که داده ها دستکاری نشده اند. احراز هویت منبع ، مانند گواهی SSL ، می تواند برای تأیید هویت افرادی که اطلاعات را ایجاد کرده اند مورد استفاده قرار گیرد. هربار که از طریق HTTPS به وب سایت متصل می شوید ، مرورگر شما با بررسی گواهی SSL از اتصال شما به سایتی که فکر می کنید متصل است اطمینان می دهد.

اصل Kerckhoffs بیان می کند که یک الگوریتم رمز باید امن باقی بماند حتی اگر دشمن هر اطلاعاتی به جز دانش کلید خصوصی را داشته باشد، یعنی: دشمن الگوریتم رمز را می داند و ما با این فرض سیستم رمز گذار را طراحی می کنیم. تنها کلید مخفی است.

انواع رمزنگاری

سه نوع اصلی رمزنگاری وجود دارد:

رمزگذاری کلید متقارن (Symmetric key encryption)
رمزگذاری کلید نامتقارن (Asymmetric key encryption)
توابع هش (Hash functions)

رمزنگاری کلید متقارن (Symmetric key encryption)

رمزگذاری متقارن از رمز یکسان برای رمزگذاری و رمزگشایی استفاده می کند. فرستنده و گیرنده پیام از یک کلید مشترک برای رمزگذاری و رمزگشایی پیام ها استفاده می کند. سیستم های کلید متقارن سریع تر و ساده تر هستند ، اما اشتراک کلیدها مشکل است. الگوریتم های متداول رمزگذاری متقارن شامل AES و DES است.

رمزنگاری کلید نامتقارن (Asymmetric key encryption)

رمزگذاری نامتقارن از کلیدهای مختلف برای رمزگذاری و رمزگشایی استفاده می کند. برای رمزگذاری و رمزگشایی اطلاعات از یک جفت کلید که از لحاظ رمزنگاری ارتباطی دارند استفاده می شود. کلید عمومی برای رمزگذاری استفاده می شود در حالی که کلید خصوصی آن برای رمزگشایی استفاده می شود.

برای مثال اگر کسی بخواهد پیامی از همکارش دریافت کند ، کلید عمومی خود را برای او ارسال می کند. اگر کسی کلید را رهگیری کند ، مشکلی نیست ، نمی تواند از آن برای رمزگشایی هر چیزی استفاده کند. همکار او سپس از کلید عمومی فرد برای رمزگذاری پیام برای آن فرد استفاده می کند. اکنون ، از آنجا که آن فرد تنها کسی هست که کلید خصوصی مربوطه را در اختیار دارد ، می تواند آن پیام را پس از دریافت رمزگشایی کند. الگوریتم های رایج رمزنگاری نامتقارن ECC و RSA هستند.

توابع هش (Hash functions)

سومین نوع رایج رمزنگاری شامل توابع هش است. هیچ کلیدی در این الگوریتم استفاده نشده است. مقدار طول ثابت از متن ساده محاسبه می شود ، که بازیابی محتویات متن ساده را غیرممکن می کند. با این حال ، از آنجا که یک متن ساده همیشه در یک خروجی یکسان است ، می توان از آن برای مثال ، برای مقایسه گذرواژه ها بدون ذخیره آنها استفاده کرد. توابع هش محبوب عبارتند از SHA-256 ، Bcrypt و Scrypt.

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

High availability (HA) چیست ؟

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۳۸ ۱۴ بازديد

High availability (HA) چیست ؟

دردسترس بودن بالا (HA) چیست؟

درعلم فناوری اطلاعات ، اصطلاح High Availability به سیستمی (شبکه ، سرور یا cluster و …) گفته می شود که برای جلوگیری از از دست دادن سرویس، با کاهش یا مدیریت خرابی ها و به حداقل رساندن زمان خرابی برنامه ریزی شده ، طراحی شده است. البته در محاسبات ، اصطلاح در دسترس بودن برای توصیف دوره زمانی موجود بودن سرویس و همچنین مدت زمان مورد نیاز سیستم برای پاسخگویی به درخواستی که توسط کاربر انجام شده است ، استفاده می شود. در دسترس بودن بالا کیفیت یک سیستم یا جزیی از سیستم است که سطح بالایی از عملکرد عملیاتی را برای مدت زمان مشخص تضمین می کند.

اندازه گیری در دسترس بودن:

در دسترس بودن عموما به صورت درصدی بیان می شود که نشان می دهد از یک سیستم یا جز خاص در یک بازه زمانی مشخص، چه زمان در دسترس بودن انتظار می رود . معمولا این بازه ی زمانی سالانه است و هدف ایده آل در دسترس بودن 100% است اما چون تقریبا غیر قابل دستیابی است ، هدف در دسترس بودن 99.999 % بیان می شود. برای مثال سیستمی که 99٪ در دسترس بودن را در یک دوره یک ساله تضمین می کند ، می تواند تا 3.65 روز خرابی (1٪) داشته باشد.

در دسترس بودن بالا چه زمانی مهم است؟

هنگام راه اندازی سیستم های تولید قوی ، به حداقل رساندن زمان خرابی و قطع خدمات معمولاً از اولویت بالایی برخوردار است. صرف نظر از اینکه سیستم ها و نرم افزارهای شما چقدر قابل اعتماد هستند ، مشکلاتی ممکن است پیش بیاید که باعث کاهش عملکرد برنامه ها یا سرورهای شما شود اجرای در دسترس بودن بالا(HA) برای زیرساخت های شما یک استراتژی مفید برای کاهش تأثیر این نوع رویدادها است. سیستم های بسیار در دسترس (Highly Available Systems)می توانند به صورت اتوماتیک از خرابی سرور بازیابی شوند.

مدیریت در دسترس بودن بالا

در دسترس بودن بالا تنها با برنامه ریزی دقیق و نظارت مداوم حاصل می شود.یک نقطه شروع خوب برای برنامه ریزی در دسترس بودن بالا ، شناسایی خدماتی است که باید برای تداوم تجارت در دسترس باشند و آنهایی که باید در دسترس باشند.برای مثال خدماتی که برای سلامتی افراد و یا خدمات مالی افراد مورد استفاده قرار می گیرند، از اهمیت بالایی برخوردارند و در دسترس بودن همیشگی آن ها بسیار مهم است.

در مرحله بعد ، سیستم ها یا اجزای تشکیل دهنده هر سرویس را شناسایی کرده و نقاط احتمالی خرابی این سیستم ها را لیست کنید. هر نقطه از خرابی باید در ابتدا بررسی شود و یک پایه تحمل شکست ایجاد شود. برخی از سوالت اصلی برای پرسیدن در مورد نقاط معمول شکست عبارتند از:

میزان استفاده از پهنای باند: سیستم شما چه در زمان اوج و چه در زمان بیکاری پهنای باند مصرف می کند؟ این اطلاعات را از روترهای مدیریت شده و تجزیه و تحلیل گزارش خدمات اینترنت اطلاعات (Internet Information Service) دریافت کنید. از آن برای برنامه ریزی برای تخصیص پهنای باند برای پیک های مصرف مانند ( روزهای شلوغ خرید و …) استفاده کنید .
در دسترس بودن و قابلیت مشاهده HTTP: آیا شما درخواست های HTTP سیستم را به صورت داخلی ، به ازای هر ISP و هر موقعیت جغرافیایی کنترل می کنید؟ مشکلات مربوط به درخواست های داخلی می تواند به عنوان یک هشدار اولیه در مورد مشکلات ظاهری باشد. درخواستهای HTTP از شبکه های ISP را پیگیری کنید تا مشخص شود که آیا کاربران این شبکه ها می توانند به خدمات شما دسترسی پیدا کنند یا خیر و درخواست ها را از مکانهای مختلف جغرافیایی رصد کنید تا اطمینان حاصل کنید که کاربران از هرجای دنیا قادر به استفاده از خدمات شما هستند.
معیارهای عملکرد: آیا شما بر تعداد کاربرانی که از سایت شما بازدید می کنند یا از برنامه های سازمانی شما استفاده می کنند ، نظارت می کنید و این تعداد را با تأخیر درخواست ها مقایسه می کنید؟ آیا سرورها را بر اساس عملکرد گروه بندی کرده اید و آیا ظرفیت دیسک و میزان ورودی و خروجی را کنترل می کنید؟

چه چیزی یک سیستم را HA قرار می دهد و چگونه انجام می شود؟

یکی از اهداف در دسترس بودن بالا ، از بین بردن نقاط خرابی در زیرساخت های شما است. یک نقطه خرابی ، یکی از اجزای پشته فناوری شما ست که در صورت عدم دسترسی ، باعث قطع سرویس می شود. به همین ترتیب ، هر جز لازم برای عملکرد مناسب برنامه شما که redundancy ندارد ، به عنوان یک نقطه خرابی در نظر گرفته می شود.

برای از بین بردن نقاط خرابی تکی ، هر لایه از پشته ی فناوری شما باید برای redundancy آماده شود. به عنوان مثال ، تصور کنید که یک زیرساخت متشکل از دو وب سرور مشابه و اضافی در load balancer دارید. ترافیکی که از سرویس گیرنده ها می آید به طور مساوی بین وب سرورها توزیع می شود ، اما اگر یکی از سرورها خراب شود ، load balancer تمام ترافیک را به سمت سرور آنلاین باقیمانده هدایت می کند.

لایه وب سرور در این حالت یک نقطه خرابی نیست بدلیل این که: مولفه های اضافی برای همان کار در جای خود قرار دارند و در این جا load balancer (توازن کننده بار) قادر به شناسایی خرابی در اجزا است.

یک سوال ممکن است پیش بیاید، اگر load balancer از حالت آفلاین خارج شود چه اتفاقی می افتد؟

در این حالت، لایه load balancer خود یک نقطه خرابی است و از بین بردن این نقطه شکست باقی مانده ، ممکن است سخت باشد. حتی اگربتوان برای دست یابی به redundancy به راحتی یک load balancer اضافی را پیکربندی کنید ، اما بالاتر از خود توازن کننده های بار، لایه ای داریم که بتواند تشخیص و بازیابی خرابی را انجام دهد؟

شناسایی و ریکاوری نقص برای سیستم های زائد می تواند با استفاده از یک رویکرد از بالا به پایین (top-to-bottom) انجام شود: لایه بالایی مسئول نظارت بر لایه ای که دقیقا در زیر آن قرار دارد، برای خرابی ها می شود. در حالتی که ما بررسی کردیم ، load balancer لایه بالایی است. اگر یکی از وب سرورها (لایه پایین) از دسترس خارج شود ، load balancer هدایت درخواست ها را برای آن سرور خاص متوقف می کند.

سناریوی لایه بالا به پایین

با چنین سناریویی ، رویکرد توزیع شده ضروری است. چندین گره اضافی باید به عنوان یک cluster به یکدیگر متصل شوند که در آن هر گره باید به همان اندازه توانایی شناسایی خرابی و بازیابی را داشته باشد.

ایجاد خوشه (cluster)

از چه نرم افزاری برای پیکربندی (HA) می توان استفاده کرد ؟

هر لایه از یک سیستم بسیار در دسترس از نظر نرم افزار و پیکربندی نیازهای متفاوتی خواهد داشت. با این حال در سطح برنامه ، میزان load balancer ها، یک نرم افزار اساسی برای ایجاد هرگونه تنظیم با قابلیت دسترسی بالا است. HA******* (پروکسی با در دسترس بودن بالا) یک گزینه معمول برای تعادل بار است ، زیرا می تواند تعادل بار را در چندین لایه و انواع مختلف سرورها ، از جمله سرورهای پایگاه داده ، کنترل کند.

چه تفاوتی بین دسترسی زیاد (HA) و افزونگی (Redundancy) وجود دارد؟

افزونگی (Redundancy) به تنهایی نمی تواند در دسترس بودن زیاد (HA) را تضمین کند. یک سیستم همچنین به مکانیزم های شناسایی شکست نیاز دارد. توانایی انجام آزمایش در دسترس بودن بالا و ظرفیت انجام اقدامات اصلاحی هر زمان که یکی از اجزای پشته در دسترس نباشد نیز ضروری است. رویکردهای توزیع شده از بالا به پایین یا توزیع شده در دسترس بودن بالا می تواند موفقیت آمیز باشد و تکنیک های مبتنی بر سخت افزار یا نرم افزار برای کاهش زمان خرابی نیز موثر هستند. نکته این جاست که افزونگی یک رویکرد مبتنی بر سخت افزار است. از طرف دیگر ، اجرای استراتژی های در دسترس بالا تقریباً همیشه شامل نرم افزار است.

در دسترس بودن بالا (HA) در برابر تحمل خطا (Fault Tolerance)

در دسترس بودن بالا(HA) و تحمل خطا (Falut Tolerance) هر دو به تکنیک هایی برای ارائه سطح بالایی از زمان کار اشاره دارد. با این حال ، استراتژی های تحمل خطا در مقابل استراتژی های در دسترس بودن بالا، به طور متفاوتی به آن هدف می رسند. محاسبات تحمل خطا نیازمند افزونگی کامل در سخت افزار است. چندین سیستم همزمان برای دستیابی به تحمل خطا عمل می کنند ، به طور یکسان برنامه ها را معکوس می کنند و دستورالعمل ها را با هم اجرا می کنند. وقتی سیستم اصلی خراب شود ، سیستم دیگری باید بدون از دست دادن زمان کار ، سیستم را کنترل کند. برای دستیابی به محاسبات متحمل خطا ، به سخت افزار تخصصی نیاز دارید. این سیستم باید بتواند بلافاصله خطاهای موجود در اجزا را تشخیص داده و چندین سیستم را قادر سازد تا همزمان کار کنند.

دردسترس بودن بالا در مقابل تحمل پذیری خطا

در نهایت متوجه شدیم که در دسترس بودن بالا (HA) زیرمجموعه مهمی از مهندسی قابلیت اطمینان است ، که متمرکز بر این است که یک سیستم یا م مولفه از عملکرد عملیاتی بالایی در یک دوره زمانی مشخص برخوردار باشد. در نگاه اول ، اجرای آن کاملاً پیچیده به نظر می رسد. با این حال ، این می تواند مزایای فوق العاده ای برای سیستم هایی که به افزایش قابلیت اطمینان نیاز دارند ، به همراه داشته باشد.

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

مکانیزم های محافظت از مموری و تکنولوژی patrol scrubbing

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۳۷ ۱۵ بازديد

مکانیزم های محافظت از مموری و تکنولوژی patrol scrubbing

Memory scrubbing شامل خواندن از هر مکان حافظه کامپیوتر، تصحیح خطاهای بیتی (در صورت وجود) با کد تصحیح خطا (ECC) و نوشتن داده های اصلاح شده در همان مکان است.

محافظت از یکپارچگی داده ها در حافظه از جنبه های مهم سیستم های کامپیوتری مدرن است. برخی از جنبه های سخت افزار، مانند خطاهای نرم، پیش بینی یا تشخیص آنها دشوار یا غیرممکن است. این به دلیل ماهیت تصادفی آنها ناشی از پدیده های فیزیکی مانند برخورد ذرات نوترون و آلفا به تراشه است. علاوه بر این، برای برخی از حافظه های در حال ظهور که در حال تحقیق هستند، کششهای مختلف (به عنوان مثال مقاومت) در سلول ها با گذشت زمان بدتر میشوند که میتوانند حالت خود را تغییر دهند.

برای محافظت از حافظه، سازوکارهایی مانند کدهای تصحیح خطا (ECC) اغلب استفاده میشوند. آنهایی که به طور معمول تصحیح خطای تک بیتی و تشخیص خطای دو بیتی (SECDED) را ارائه میدهند. اگرچه خطاهای بیت منفرد یک رویداد مستقل هستند، اما دو بازدید جداگانه هنوز هم میتوانند دو بیت متفاوت را در یک کلمه یکسان قرار دهند. به عبارت دیگر، خطاهای چند بیتی غیرهمجوار (به عنوان مثال اشعه های کیهانی که به همان ردیف برخورد می کنند) قابل اصلاح نیستند.

به دلیل تراکم بالای ادغام تراشه های حافظه کامپیوتری مدرن، ساختارهای سلول های حافظه فردی به اندازه کافی کوچک شده اند تا در برابر اشعه های کیهانی و یا انتشار ذرات آلفا آسیب پذیر باشند. خطاهای ناشی از این پدیدهها را خطاهای نرم مینامند. بیش از 8٪ از ماژول های DIMM حداقل یک خطای قابل اصلاح در سال تجربه میکنند. این میتواند برای حافظه های مبتنی بر DRAM و SRAM مشکل ساز شود. احتمال خطای نرم در هر بیت حافظه منفرد بسیار ناچیز است. با این وجود، همراه با مقدار زیادی حافظه، رایانه های مدرن – به ویژه سرورها – به مجهز شده اند و همراه با دوره های طولانی مدت به روز، احتمال خطاهای نرم در کل حافظه نصب شده قابل توجه است.

اطلاعات موجود در حافظه ECC به اندازه کافی ذخیره میشود تا خطای تک بیتی را برای کلمه حافظه تصحیح کند. از این رو، یک حافظه ECC میتواند از پاک کردن محتوای حافظه پشتیبانی کند. یعنی، اگر کنترلر حافظه به طور سیستماتیک از طریق حافظه اسکن میکند، میتوان خطاهای تک بیتی را تشخیص داد، بیت اشتباه را میتوان با استفاده از مجموع کنترل ECC تعیین کرد و داده های اصلاح شده را دوباره در حافظه نوشت.

اسکراب برای حل مسئله خطای چند بیتی طراحی شده است که توسط الگوریتم های مختلف چند بیتی ECC قابل اصلاح نیست. اسکراب با استفاده از احتمال کم داشتن دو حمله در یک کلمه در هر زمان مشخص، حافظه را از طریق منطق ECC به طور دورهای چرخه میزند تا خطاهای تک بیتی را قبل از جمع شدن تصحیح کند.

قبل از بروز خطاهای چند بیتی در یک کلمه مهم است که هر مکان حافظه را به طور دورهای بررسی کنید، به اندازه کافی و مرتبا، زیرا خطاهای یک بیتی اصلاح میشوند، اما خطاهای چند بیتی اصلاح نمیشوند.

به منظور عدم ایجاد مزاحمت در درخواست های حافظه منظم از CPU و در نتیجه جلوگیری از کاهش کارایی، اسکراب معمولاً فقط در دوره های بیکار انجام میشود. از آنجا که اسکراب شامل عملکردهای معمول خواندن و نوشتن است، ممکن است مصرف برق را برای حافظه در مقایسه با عملکرد غیر اسکراب افزایش دهد. بنابراین، اسکراب نه به طور مداوم بلکه به صورت دورهای انجام میشود. برای بسیاری از سرورها، دوره اسکراب را میتوان در برنامه راه اندازی BIOS پیکربندی کرد.

حافظه عادی خوانده شده توسط دستگاه های CPU یا DMA از نظر خطاهای ECC بررسی میشود، اما به دلایل محلی بودن داده ها میتوانند در محدوده ای از آدرس ها محدود شده و سایر مکان های حافظه را برای مدت زمان طولانی دست نخورده نگه دارند. این مکان ها میتوانند در معرض بیش از یک خطای نرم قرار بگیرند، در حالی که اسکراب کنترل بررسی کل حافظه را در یک زمان تضمین شده تضمین میکند.

در بعضی از سیستم ها، نه تنها حافظه اصلی (مبتنی بر DRAM) قابلیت اسکراب را دارد بلکه حافظه کش پردازنده (مبتنی بر SRAM) است. در اکثر سیستم ها میتوان میزان اسکراب را برای هر دو به طور مستقل تنظیم کرد. از آنجا که حافظه کش بسیار کوچکتر از حافظه اصلی است، نیازی نیست که اسکراب برای حافظه کش به دفعات تکرار شود.

اسکراب حافظه قابلیت اطمینان را افزایش میدهد، بنابراین میتوان آن را به عنوان یک ویژگی RAS طبقه بندی کرد.

حالتها:

patrol scrubbing – : سیستم به طور دوره ای از هر ورودی داده در کل حافظه عبور میکند، خطای قابل تصحیحی را بررسی میکند، در صورت امکان / نیاز را تصحیح میکند و مقدار را به حافظه مینویسد. Patrol Scrubbing فرآیندی است که به CPU اجازه میدهد خطاهای حافظه قابل اصلاح شناسایی شده در یک ماژول حافظه را اصلاح کرده و اصلاحات را به درخواست کننده (منبع اصلی) ارسال کند. وقتی این مورد روی Enabled تنظیم شود، اگر تأخیری ناشی از پردازش داخلی نباشد، North Bridge هر 16 سیکل یک خط حافظه کش را خوانده و مینویسد.

–demand scrubbing: سیستم در صورت درخواست داده، خطای قابل تصحیحی را بررسی میکند. demand Scrubbing فرایندی است که به CPU اجازه میدهد خطاهای حافظه قابل اصلاح موجود در ماژول حافظه را اصلاح کند. وقتی CPU یا I/O دستور تقاضا برای خواندن را صادر میکند و دادههای خوانده شده از حافظه یک خطای قابل تصحیح است، خطا اصلاح شده و به درخواست کننده (منبع اصلی) ارسال میشود. حافظه نیز به روز می شود. Enabled را برای استفاده از Demand Scrubbing برای اصلاح حافظه ECC انتخاب کنید. گزینه ها فعال و غیرفعال هستند.

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

منظور از تحمل خطا (Fault Tolerance) چیست

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۳۶ ۱۷ بازديد

منظور از تحمل خطا (Fault Tolerance) چیست

تحمل خطا چیست؟

تحمل خطا به توانایی سیستم (کامپیوتر ، شبکه ، خوشه ابری و …) برای ادامه کار بدون وقفه در صورت خرابی یک یا چند جز آن گفته می شود.هدف از ایجاد یک سیستم تحمل خطا جلوگیری از اختلالات ناشی از یک نقطه خرابی ، اطمینان از در دسترس بودن و تداوم فعالیت برنامه های کاربردی مهم یا سیستم های مهم است.

دو روش تحمل خطا وجود دارد:

Fault Removal : این روش می تواند شامل بازیابی خطای رو به جلو یا بازیابی خطای رو به عقب باشد.
Fault Masking : هنگامی که وجود یک نقص در سیستم، وجود نقص دیگری را در سیستم پنهان می کند.

تحمل خطا چگونه کار می کند؟

تحمل خطا را می توان در یک سیستم تعبیه کرد تا خطر داشتن یک نقطه خرابی را از بین ببرد. برای انجام این کار ، سیستم نباید هیچ مولفه واحدی داشته باشد که در صورت توقف کار موثر منجر به از کار افتادن کل سیستم شود. تحمل خطا به جنبه هایی مانند تعادل بار متکی است که خطر یک نقطه خرابی را از بین می برد. این کار به طور معمول بخشی از رابط سیستم عامل خواهد بود ، که برنامه نویسان را قادر می سازد تا عملکرد داده ها را در طول یک تراکنش بررسی کنند.

توازن بار در سیستم تحمل خطا

یک فرآیند تحمل خطا از دو مدل اصلی زیر پیروی می کند:

عملکرد طبیعی : وضعیتی را توصیف می کند که یک سیستم تحمل خطا با یک خطا روبرو می شود اما به عملکرد معمول خود ادامه می دهد. این بدان معناست که سیستم تغییری در معیارهای عملکرد مانند توان عملیاتی یا زمان پاسخ نمی بیند.
افت شدید : در صورت بروز خطاهای خاص ، برخی از سیستم های مقاوم در برابر خطا از بین می روند. این بدان معنی است که تاثیری که خطا بر عملکرد سیستم دارد متناسب با شدت خطا است. به عبارت دیگر ، یک خطای کوچک بیش از آنکه باعث از کار افتادن کل سیستم شود یا مشکلات عمده عملکردی سیستم داشته باشد ، فقط تأثیر کمی بر عملکرد سیستم خواهد داشت.

نکته ای که وجود دارد این است که در سیستم های تحمل کننده خطا از اجزای پشتیبان نیز استفاده می شود که این اجزا، به صورت اتوماتیک اجزای خرابی را که باعث عدم خدمت رسانی به درخواست ها می شود، را جایگزین می کنند.

این اجزای پشتیبان شامل موارد زیر هستند:

سیستم های نرم افزاری : سیستم های نرم افزاری که توسط نمونه های نرم افزاری دیگر پشتیبان تهیه می شوند. به عنوان مثال ، یک پایگاه داده با اطلاعات مهم مشتری می تواند به طور مداوم در دستگاه دیگری کپی شود. اگر پایگاه داده اصلی از بین برود یا مشکلی در اتصال به آن به وجود بیاید ، عملیات می تواند به صورت اتوماتیک به پایگاه داده دوم هدایت شود.
سیستم های سخت افزاری : سیستم های سخت افزاری را می توان با سیستم هایی یکسان یا معادل آنها تهیه کرد. به عنوان یک مثال ، یک سرور با عنوان سرور پشتیبان باشد که به صورت موازی با سرور اصلی کار کند و عملیات در آن منعکس و پشتیبانی شود.
منابع قدرت : به عنوان مثال ، بسیاری از سازمان ها ژنراتورهایی دارند که می توانند در صورت قطع برق ، دوباره برق را به منابع منتقل کنند.

اجزای سیستم تحمل خطا :

اجزای اصلی سیستم بهبود تحمل خطا عبارتند از:

افزونگی (Redundancy): سیستم های تحمل پذیر خطا از افزونگی (Redundancy) برای از بین بردن نقطه خرابی تکی استفاده می کنند. این سیستم مجهز به یک یا چند واحد منبع تغذیه است که در حالت عادی عملکرد واحد منبع تغذیه نیازی به تأمین انرژی سیستم ندارند. در صورت خرابی یا خرابی واحد منبع تغذیه اولیه ، می توان آن را از سرویس خارج کرد و یک واحد منبع تغذیه اضافی جایگزین آن کرد ، که عملکرد سیستم را بر عهده می گیرد.
تکثیر (Replication): این سیستم شامل استفاده از چندین نسخه یکسان از سیستم ها و زیر سیستم ها و اطمینان از عملکردهای آنها است که باید همواره نتیجه یکسان باشد. اگر نتایج یکسان نباشند ، از روش هایی برای شناسایی سیستم معیوب استفاده می شود.
تنوع (Diversity): اگر منبع اصلی برق سیستم از بین برود تا زمانی که دسترسی به منبع برق امکان پذیر نباشد، در این حالت ، تحمل خطا می تواند از طریق تنوع تأمین شود ، که برق را از منابعی مانند ژنراتورهای پشتیبان تأمین می کند که در صورت وقوع قطعی برق اصلی ، جایگزین منبع برق اصلی می شوند.

مزایای سیستم تحمل خطا :

هدف اصلی ایجاد سیستم تحمل خطا ، جلوگیری از (یا حداقل تا حد امکان به حداقل رساندن) وضعیتی است که به دلیل نقص و خرابی در یک یا چند جز سیستم ، عملکرد سیستم از دسترس خارج شود. وجود تحمل خطا برای سیستم هایی که برای محافظت از ایمنی مردم استفاده می شوند (مانند سخت افزار کنترل ترافیک هوایی و سیستم های نرم افزاری) و سیستم هایی که امنیت، محافظت از داده ها، یکپارچگی داده ها و معاملات با ارزش بالا به آن بستگی دارند، ضروری است.

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

انواع ورژن های شبکه WiFi

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۳۵ ۱۵ بازديد

انواع ورژن های شبکه WiFi

تکنولوژی وای فای به منظور دستیابی به ارتباط اینترنتی بی سیم به کار می رود.روترها، لپ‌تاپ ها، گوشی های هوشمند و سایر لوازم هوشمند که قابلیت اتصال بی سیم به اینترنت را دارند همگی از استانداردهای بی‌سیم متفاوت برای اتصال به اینترنت استفاده می‌کنند. این استاندارد ها پس از چند سال بروز رسانی شده که باعث بهبود مواردی چون افزایش سرعت اتصال ، افزایش تعداد اتصال هم زمان کاربران، کیفیت بهتر سرویس دهی و سایر موارد می شوند. استانداردهای Wi-Fi مجموعه‌ای از سرویس‌ها و پروتکل‌ها هستند که تعیین کننده ویژگی ها و اقداماتی هستند که شبکه wifi انجام خواه داد . استاندارد IEEE 802.11 اولین استانداری است که در سال ۱۹۹۷ میلادی توسط انستیتو مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) معرفی شد و آن ها اولین استاندارد اولین استاندارد WLAN معرفی کردند. استاندارد 802.11 از پهنای باند حداکثر 2 مگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کرد که برای بسیاری از کاربردها محدود بود. در حال حاضر نیز تولید لوازم وایرلس با استاندارد 802.11 ، متوقف شده است. در ادامه به بررسی ورژن های مختلف استاندارد 802.11 خواهیم پرداخت.

802.11b (WiFi 1)

IEEE استاندارد اصلی 802.11 را در ماه جولای سال 1999 گسترش داد و استاندارد 802.11b را ایجاد کرداین استاندارد به سرعت 11 مگابیت بر ثانیه دست یافت. 802.11b از همان فرکانس سیگنال دهی رادیویی 2.4 گیگاهرتز استاندارد 802.11 استفاده می کند. استاندارد 802.11b به نام WiFi 1 نیز شناخته می شود. استفاده از این استاندارد در عین حال که پوشش دهی سیگنالی آن در حد خوبی قرار دارد ، کم هزینه است. این استاندارد همان استانداردی بود که موجب آغاز محبوبیت Wi-Fi شد.در نظر داشته باشید که استاندارد 802.11b می تواند با امواج مایکروو، تلفن های بی سیم وسایر دستگاه هایی که از همین باند فرکانسی 2.4 گیگاهرتز استفاده می کنند تداخل ایجاد کند و برای این عدم تداخل، بهتر است که تجهیزات 802.11b از سایر وسایل بی سیم ، یک فاصله مشخصی داشته باشند که حجم تداخل امواج را به حداقل رساند.

802.11a (WiFi 2)

در حالی که802.11b در حال توسعه بود ، IEEE یک افزونه دوم به استاندارد 802.11 اصلی با نام 802.11a ایجاد کرد. از آنجا که محبوبیت 802.11b بسیار بیشتر از 802.11a بود ، برخی معتقدند که 802.11a پس از 802.11b ایجاد شده است. در واقع ، 802.11a در همان زمان ایجاد شد. استاندارد 802.11a به نام WiFi 2 نیز شناخته می شود. 802.11a پهنای باند تا 54 مگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کند و در طیف فرکانسی تنظیم شده در حدود 5 گیگاهرتز سیگنال می دهد. 802.11a به دلیل هزینه بیشتر ، معمولاً در شبکه های تجاری و سازمانی یافت می شود در حالی که 802.11b در بازار محصولات خانگی محبوییت بیشتری دارد.

از آنجایی که 802.11a و 802.11b از فرکانس‌های متفاوتی استفاده می‌کنند، این دو استاندارد با هم سازگاری ندارند. برخی شرکت‌های سازنده، تجهیزات ترکیبی را در قالب استفاده از دو استاندارد 802.11a/b ارائه می‌دهند اما این محصولات در هر لحظه، از یکی از استانداردها استفاده می‌کنند. به عبارت دیگر، هر دستگاه متصل به وای‌فای باید از یکی از این دو استاندارد استفاده کنند.

در نظر داشته باشید با این که استاندارد 802.11a سرعت حداکثری و بالایی را ارائه می دهد اما به دلیل فرکانس بالاتر در مقایسه با 802.11b ، محدوده پوشش دهی سیگنال آن کم تر است و هم چنین این فرکانس بالاتر باعث می شود امواج نتوانند براحتی از موانع عبور کنند.

802.11g (WiFi 3)

این استاندارد در سال 2003 طراحی شد. هدف از طراحی 802.11g این بود که بتواند به بهترین ترکیب ویژگی های 802.11a و 802.11b دست یابد. این استاندارد از پهنای باندی تا ۵۴ مگابیت بر ثانیه پشتیبانی کرده که این ویژگی را از 802.11a به ارث برده و برای دست‌یابی به پوشش وسیع‌تر، از فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز استفاده می کند که از ویژگی های 802.11b است. 802.11g با 802.11b سازگار است ، بدین معنی که نقاط دسترسی 802.11gبا آداپتورهای شبکه 802.11b کار می کند و بالعکس. استاندارد 802.11g به نام WiFi 3 نیز شناخته می شود.

802.11n (WiFi 4)

این استاندارد در سال 2009 معرفی شد . این استاندارد از تکنولوژی MIMO استفاده می کند که در آن چندین سیگنال بی‌سیم و آنتن به جای یک مقدار واحد، پهنای باند پشتیبانی شده در مقایسه با نسل های قبلی بهبود پیدا می کند. این استاندارد هم در باند 5 گیگاهرتز و هم در باند 2.4 گیگا هرتز فعالیت می کند و با 802.11b/g سازگار است. این استاندارد امکان دست‌یابی به پهنای باند شبکه ۳۰۰ مگابیت برثانیه را می تواند برای کاربران فراهم کند. از مزایای این استاندارد در مقایسه با استاندارد های قبلی می توان به وجود سرعت حداکثری پوشش دهی بسیار بهتر سیگنال و مقاومت بیشتر در برابر تداخل سیگنال با منابع خارجی و موانع اشاره کرد. البته هزینه آن نسبت به استاندارد 802.11g بیشتر است.

استاندارد 802.11ac (WiFi 5)

این استاندارد در سال 2014 معرفی شد و آن چیزی است که در اغلب دستگاه‌های بی‌سیم که اینک می‌بینید استفاده می‌شود. این استاندارد پشتیبانی MU-MIMO را نیز اضافه کرد که امکان انتشار در کانال‌های بیشتر برای باند 5 گیگاهرتز را فراهم می‌کند و از چند آنتن برای یک روتر نیز پشتیبانی می‌کند. این استاندارد می تواند پهنای باند 1300 مگابیت بر ثانیه را در باند 5 گیگا هرتزرا به علاوه پهنای باند ۴۵۰ مگابیت بر ثانیه در باند ۲.۴ گیگاهرتز را در اختیار کاربران قرار دهد. استاندارد 802.11ac با نسل های قدیمی تر 802.11b/g/n هم سازگاری دارد.این استاندارد به WiFi 5 نیز شناخته می شود.

استاندارد 802.11ax (WiFi 6)

استاندارد 802.11ax که با نام Wi-Fi 6 شناخته می شود ، در سال 2019 معرفی شد و قرار است که جایگزین 802.11ac به عنوان استاندارد جدید بشود. استاندارد 802.11ax حداکثر سرعت به میزان 10 گیگابیت بر ثانیه در کاربران قرار می دهد که در حدود 30 تا 40 درصد بهبود نسبت به استاندارد 802.11ac دارد. به علاوه استاندارد 802.11ax ظرفیت شبکه را به وسیله ی MU-MIMO و ایجاد امکان جریان‌های داده همزمان ارتقا داده است. در زمان انتقال داده ها و مصرف انرژی نیز صرفه جویی خواهد شد .

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

معرفی SDSهای شرکت HPE

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۳۴ ۱۵ بازديد

معرفی SDSهای شرکت HPE

Software-defined storage (SDS) نشان دهنده دور شدن از استفاده سنتی از ذخیره سازی متصل به شبکه (NAS) و شبکه های منطقه ذخیره سازی (SAN) است. بر خلاف NAS و SAN سخت افزار محور، SDS از مجازی سازی ذخیره سازی برای کنترل ذخیره سازی از طریق یک لایه نرم افزاری جدا شده از دستگاههای ذخیره سازی فیزیکی استفاده میکند. این روش امکان جمع آوری ذخیره سازی و مدیریت خودکار ذخیره سازی را فراهم میکند. نرم افزار SDS ممکن است سیاست های تکثیر داده، تکرار، thin provisioning، snapshots و پشتیبان گیری را مدیریت کند.

جدا کردن نرم افزار ذخیره سازی از سخت افزار این امکان رابه شما می دهد که در صورت صلاحدید، به جای تقلا برای افزودن یک قطعه دیگر از سخت افزار اختصاصی، ظرفیت ذخیره سازی خود را متناسب با صلاحیت خود افزایش دهید. همچنین به شما امکان میدهد هر زمان که بخواهید سخت افزار را ارتقا یا تنزل دهید. در واقع، SDS انعطاف پذیری بسیار زیادی را در دستان شما قرار میدهد.

SDS معمولاً از روشهای سنتی NAS و SAN برای ذخیره سازی چابک و مقرون به صرفه است. البته این همیشه وجود ندارد، اما به طور کلی SDS مقیاس گذاری سریع و اقتصادی ذخیره سازی را نسبت به آرایههای ذخیره سازی مبتنی بر سخت افزار اختصاصی امکان پذیر میکند. SDS اجازه استفاده از سخت افزار استاندارد ذخیره سازی مبتنی بر x86 را میدهد. همچنین ایجاد تغییرات سریع در تنظیمات SDS معمولاً آسانتر از ذخیره سازی در سخت افزار اختصاصی است.

HPE از طریق فابریک دادهای که برای هر بار کاری تعریف شده است، به نرم افزار تعریف شده نزدیک میشود. با پشتیبانی از VMware vCenter ، Microsoft Hyper-V و Linux KVM ، HPE SDS به شما امکان میدهد استخرهای ذخیره سازی مشترکی را در سرورهای استاندارد صنعت ایجاد کنید تا بتوانید از ذخیره سازی و صرفه جویی در هزینه های ذخیره سازی به عنوان یک برنامه، صرفه جویی کنید. این فایریک با ایجاد یک رویکرد واحد در دسترس بودن، مقیاس گذاری و تهیه تمام بارهای کاری و عوامل، چابکی را امکان پذیر میکند.

قدرت استوریج تعریف شده توسط نرم افزار (SDS) در جدا کردن خدمات سخت افزاری و دادهای از مدیریت برای بهینه سازی هزینه ها برای مشاغل متوسط، سایت های از راه دور و ارائه دهندگان خدمات ابری است. این فناوری جدید میتواند به شما کمک کند یک معماری انعطاف پذیر ایجاد کنید که فرصتهایی را برای مدیریت ساده در مرکز داده شما فراهم کند.

فرض کنید شما یک سری سرور x86 مختلف دارید. هر کدام ظرفیت ذخیره سازی متفاوتی دارند و هر کدام برای کار به نوع متفاوتی از نرم افزار ذخیره سازی نیاز دارند. SDS به شما امکان میدهد ظرفیت ذخیره سازی این سخت افزارهای غیرقابل انعطاف را حذف کرده و همه را در مکانی قرار دهید که بی نهایت انعطاف پذیر است – و مقیاس پذیر است. با استفاده از SDS میتوانید ظرفیت ذخیره سازی خود را تقریباً بلافاصله افزایش داده و از نظر اقتصادی مقرون به صرفه و انعطاف پذیر و مقیاس پذیر شوید. اما این باعث نمی شود SDS ابر باشد.

در بیشتر موارد، SDS باید دارای موارد زیر باشد:

اتوماسیون: مدیریت ساده که هزینه ها را پایین میآورد.
رابط های استاندارد: یک رابط برنامه نویسی برنامه (API) برای مدیریت و نگهداری دستگاه ها و خدمات ذخیره سازی.
یک مسیر داده مجازی شده: رابطهای مسدود، پرونده و شی که از برنامه های نوشته شده در این رابطها پشتیبانی میکنند.
مقیاس پذیری: توانایی مقیاس گذاری زیرساختهای ذخیره سازی بدون جلوگیری از عملکرد.
شفافیت: توانایی نظارت و مدیریت استفاده از ذخیره سازی در حالی که میدانید چه منابعی در دسترس است و با چه هزینه ای است.

نحوه کار SDS

استوریج سنتی و قدیمی، یکپارچه است. به عنوان یک بسته سخت افزاری (اغلب استاندارد صنعت) و نرم افزار اختصاصی به فروش میرسد. اما سودمندی SDS در استقلال آن از هر سخت افزار خاص نهفته است.

SDS حافظه ذخیره سازی را از سخت افزار جدا نمیکند. در عوض، SDS صرفاً یک لایه از پشته فناوری شماست – لایه ای که خدمات بسیاری را با استفاده از سرورهای استاندارد صنعت به جای سخت افزار اختصاصی ارائه میدهد. اساساً، SDS مواردی را کنترل میکند که درخواست های ذخیره سازی را کنترل میکنند، نه آنچه را که واقعاً ذخیره شده است. این یک لایه نرم افزاری بین ذخیره سازی فیزیکی و درخواست داده است – به شما امکان میدهد نحوه و مکان ذخیره اطلاعات را دستکاری کنید. نرم افزار کنترل کننده SDS خدمات دسترسی ذخیره سازی، شبکه و اتصال را فراهم میکند. مهمترین ویژگی نرم افزار کنترل کننده SDS این است که هیچ فرضی در مورد ظرفیت یا سودمندی سخت افزار اساسی نمیدهد.

مزایای SDS:

– میتوانید سخت افزاری را انتخاب کنید که خدمات ذخیره سازی شما را اجرا کند. نیازی نیست که SDS شما انتخاب کنید از همان شرکتی باشد که سخت افزار را به شما فروخته است. برای ایجاد زیرساخت ذخیره سازی مبتنی بر SDS میتوانید از هر کالا یا سرور x86 استفاده کنید. این بدان معناست که شما میتوانید ظرفیت سخت افزار موجود خود را با رشد نیاز به فضای ذخیره سازی خود به حداکثر برسانید.

– مقرون به صرفه است. SDS به جای کوچک سازی، توزیع شده و مقیاس بندی میشود، به شما امکان میدهد ظرفیت و عملکرد را به طور مستقل تنظیم کنید.

– برای ایجاد زیرساخت ذخیره سازی خود میتوانید به بسیاری از منابع داده بپیوندید. شما میتوانید برای ایجاد حجم ذخیره سازی واحد، سیستم عامل های اشیا،، سیستم های دیسک خارجی، منابع دیسک یا فلش، سرورهای مجازی و منابع مبتنی بر ابر (حتی داده های اختصاص داده شده برای بارهای کاری) را شبکه کنید.

– SDS میتواند براساس نیاز شما به ظرفیت، به طور خودکار تنظیم شود. از آنجا که SDS به سخت افزار متکی نیست، اتوماسیون در SDS کاملاً خودکار است – به این معنا که میتواند از هر حجم ذخیره سازی که به آن متصل باشد، خارج شود. سیستم ذخیره سازی میتواند بدون دخالت مدیر، اتصالات جدید یا سخت افزار جدید، به نیازها و عملکرد دادهها تنظیم شود.

– شبکههای ذخیره سازی سنتی محدود به تعداد گرههایی هستند (دستگاه هایی با آدرس IP اختصاصی) که میتوانند استفاده کنند. SDS، با تعریفی که دارد، به طور مشابه محدود نیست. این بدان معناست – از لحاظ تئوری – که بی نهایت مقیاس پذیر است.

اجرای SDS:

SDS میتواند بر روی هر سرور و دیسک استاندارد صنعت اجرا شود – و این نکته است. برخلاف انواع دیگر ذخیره سازی، SDS بیشتر از سخت افزاری که روی آن قرار دارد به نرم افزار خاص خود وابسته است. SDS فرض میکند که سخت افزار موجود در زیر – صرف نظر از هزینه و سن آن سخت افزار – در نهایت خراب خواهد شد، و بنابراین با توزیع بارهای کاری در زیرساختها برای آن خرابی برنامه ریزی میکند.

این همچنین بدان معنی است که SDS میتواند هم در سیستم عامل استاندارد سرور و هم در یک ماشین مجازی (VM) اجرا شود. برخی از محصولات SDS حتی میتوانند از طریق کانتینرها اجرا شوند، این به کاربران امکان میدهد برنامهها و خدمات ذخیره سازی را از طریق 1 رابط، بدون در نظر گرفتن زیرساختی که کانتینر در آن زندگی میکند (فلز خالی ، مجازی یا ابر)، مدیریت کنند.

SDS استوریج مجازی نیست:

هم SDS و هم storage virtualization شامل برداشتن چیزی از سخت افزار ذخیره سازی است اما مفاهیم یکسان نیستند. storage virtualization اجازه میدهد ظرفیت بسیاری از دستگاههای ذخیره سازی جمع شود، بنابراین به نظر میرسد تمام فضای ذخیره سازی روی یک دستگاه نشسته است. در مقابل، SDS خدمات ذخیره سازی یا نرم افزار ذخیره سازی را انتزاع میکند و آنها را از خود دستگاه جدا میکند.

SDS ابر نیست:

ابرها مجموعهای از منابع مجازی هستند که در صورت تقاضا از طریق پورتالهای سلف سرویس قابل دسترسی هستند که توسط نرم افزار مدیریت و اتوماسیون امکان پذیر است. SDS دارای بسیاری از این ویژگیها است، بنابراین آسان است که تصور کنید SDS یک ابر است. اما SDS فقط یک لایه است که به تغذیه داده ها در ابر کمک میکند و در یک فضای ابری کار میکند تا فضای ذخیره سازی واحدی را فراهم کند. گفته شد، SDS دارای ویژگی های ذخیره سازی ابری است، مانند دسترسی و مدیریت شبکه و نرم افزار اتوماسیون که به شما امکان میدهد به سرعت مقیاس بندی و ارائه خدمات اندازه گیری شده را انجام دهید – ویژگی هایی که تقریباً SDS را در همان خانواده ذخیره سازی ابری قرار میدهد.

SDS یک NAS نیست:

این طور نیست که SDS به یک شبکه متصل نیست. همچنان مانند هر سیستم ذخیره سازی سازمانی به نوعی اتصال شبکهای نیاز دارد. فقط وقتی NAS حجم ذخیره سازی را خود کنترل میکند، پرونده ها را سازماندهی و به اشتراک میگذارد. NAS میتواند در بالای یک لایه SDS مستقر شود، اما SDS حجم ذخیره سازی فیزیکی سخت افزار را از سیستم کنترل جدا میکند.

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

روش های خنک سازی قطعات کامپیوتری

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۳۳ ۱۷ بازديد

روش های خنک سازی قطعات کامپیوتری

بسیاری از کاربران هنگام کار با لپ تاپ یا کامپیوتر، به خصوص زمانی که در حال انجام گیم یا اجرای نرم افزار های سنگین هستند، متوجه داغ شدن وسیله خود می شوند. گاهی این داغ شدن آن قدر زیاد است که ممکن است کامپیوتر یا لپ تاپ به صورت خودکار توسط سیستم عامل خاموش شوند تا این گرما به قطعات اصلی و حساس مانند هارد و باتری اسیب جدی وارد نکند.

در کل گرمای ایجاد شده اگر بیش از اندازه باشد می تواند به قطعات سیستم صدمه بزند و باعث خرابی و کاهش طول عمر کامپیوتر بشود. بنابراین در این زمان ها خنک کردن مداوم کامپیوتر از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است. در سیستم های کامپیوتری، پردازنده ها (CPU) ، کارت های گرافیک (GPU) ، چیپست ها، رم های با عملکرد بالا گرمای قابل توجهی را تولید می کنند.

میزان تولید گرما در دستگاه های هوشمند را با واحدی به نام قدرت طراحی حرارتی یا (Thermal Design Power : TDP) بیان می کنند و بدین معنی است که سیستم خنک کننده باید چه مقدار گرما را دفع کند تا پردازنده و یا کارت گرافیک بتواند بدون مشکل به کار خود ادامه دهد. این شاخص با آن که بر حسب وات (Watt) بیان می شود ممکن برخی از افراد، این شاخص را با مقدار انرژی مصرفی آن قطعه ) پردازنده، کارت گرافیک) اشتباه بگیرند اما این شاخص به معنای مقدار انرژی یا برق مصرفی نیست بلکه به معنای مقدار گرمایی است که باید سیستم خنک کننده دفع کند. مقدار این شاخص توسط شرکت های سازنده قطعه کامپیوتری بیان می شود. باید یه این نکته دقت داشت که اگر دو پردازنده داشته باشیم که یکی TDP بیشتری نسبت به آن یکی پردازنده داشته باشد، پس حتما پردازنده با TDP بیشتر، دمای بالاتری هم دارد. ممکن است دو پردازنده در یک درجه دما کار کنند اما پردازنده با TDP بیشتر گرمای بیشتری تولید می کند.

پردازنده موجود در لپ تاپ ها نسبت به پردازنده های موجود در کامپوتر های رومیزی و کامپیوتر ها ، TDP کمتری دارند تا سیستم خنک کننده لپ تاپ بتواند از پس خنک کردن پردازنده در یک فضای بسیار محدود برآید. به طور معمول مقدار TDP پردازنده های لپ تاپ های عادی بین 10 تا 28 وات ، برای پردازنده های لپ تاپ های گیمینگ بین 35 تا 45 وات و برای پردازنده های کامپیوتر های رومیزی بین 95 تا 125 وات است. البته این مقدار ها متوسط است و ممکن است کم یا زیاد بشود. برای مثال مقدار TDP پردازنده intel core i7 1165G7 در حالت مینیمم 12وات و در حالت ماکزیمم 28 وات است.

وظیفه ی سیستم خنک کنندگی در لپ تاپ ها نسبت به کامپیوتر ها، سنگین تر است زیرا لپ تاپ ها نسبت به کیس های کامپیوتر و کامپیوتر های رومیزی، بسیار نازک ترند و از ابعاد خیلی کوچکتری بر خوردارند و عملیات خنک کنندگی و تهویه ی هوای داخل لپ تاپ پیچیده است. برای خنک کردن کامپیوتر و لپ تاپ ها از فن خنک کننده و خمیر سیلیکون ( خمیر هادی گرما) استفاده می شود. وظیفه فن لپ تاپ، خنک کردن اجزای درونی و تهویه هوای داخل لپ تاپ است.

انواع سیستم های خنک کننده

سیستم های خنک کننده ای که بررسی می کنیم در دسته سیستم های خنک کننده مایع و سیستم های خنک کننده با هوا دسته بندی می شوند.

سیستم خنک کننده مایع (Liquid Cooling) :

سیستم خنک کننده مایع (معمولا آب) یک سیستم خنک کننده ی بسیار قوی و کارآمد است و نسبت به سیستم خنک کننده با هوا، عملکرد بسیار بهتری را از خود به جا می گذارد و علاوه بر آن، از جذابیت های بصری و نور های LED استفاده می کنند که برای گیمر ها گزینه ایده آل محسوب می شود. با توجه به این که آب دارای ظرفیت حرارتی خاص و رسانایی گرمایی بالاتری نسبت به هوا است. به این ترتیب ، 2 تا 10 بار بسته به موقعیت و تنظیمات در انتقال گرما به دور از منابع حرارتی مانند پردازنده ها، کارت های گرافیک ، چیپست ها ، هارد دیسک ها و سایر دستگاه ها کارآمدتر است. سیستم های خنک کننده مایع معمولا در پیکربندی سیستم های

All in one (AIO)مشاهده می شوند. سیستم های AIO شامل تمام قطعات مورد نیاز شما به عنوان یک جزء از قبل بسته بندی شده است که می توانید به سادگی آنها را روی دستگاه خود متصل کنید و نصب آن یه سادگی توسط کاربر انجام می شود و مقرون به صرف هم هست. البته امکان سفارش سیستم خنک کننده به صورت سفارشی نیز وجود دارد اما معمولا این سیستم ها گران قیمت هستند.

یک نوع سیستم خنک کننده مایع

سیستم های خنک کننده مایع به صورت مقابل عمل می کنند. خننک کننده مایع مشابه رادیاتور موجود در خودرو عمل می کند. روی تراشه، بلوک های آب وجود دارد. مایع از طریق بلوک های آب که مستقیماً به منابع گرما متصل می شوند ، جریان می یابد و سپس از طریق لوله به طرف رادیاتور با فن ها می رود ، جایی که به طور موثر خنک می شود. پمپ مایع را به سیستم فشار می دهد و چرخه خنک کننده را بارها و بارها تکرار می کند تا اجزای کامپیوتر به طور مداوم در سطح مناسب کار کنند . در طراحی سیستم خنک کننده مایع از مبانی پیشرفته علم فیزیک استفاده شده است و در نظر داشته باشید استفاده از جریان مایع به طور متلاطم بازدهی بیشتری را نسبت به جریان مایع به صورت آرام و یکنواخت دارد. استفاده از جریان آرام، یک لایه عایق نازک در نزدیکی دیواره های لوله ایجاد می کند و اثر خنک کنندکی کاهش می یابد.

سیستم خنک کننده با هوا(Air Cooling) :

سیستم خنک کننده با هوا، از یک هیت سینک(Heat Sink) ، لوله های انتقال گرما و فن چرخان تشکیل شده است. اصل کاری که در این جا انجام می شود با روش خنک کنندگی مایع تفاوتی ندارد و هردو گرما از پردازنده یا کارت گرافیک گرفته و آن را خارج می کنند. هیت سینک بلوکی از فلز پره دار است که به یک جزء متصل می شود و باعث افزایش سطح قطعه می شود و باعث می شود هوای بیشتری گرما را منتقل کند. در قسمت زیرین هیت سینک، قسمتی به نام پخش کننده حرارت یکپارچه ( (Integrated Heat Spreader : IHS وجود دارد که طوری طراحی شده است که در صورت اتصال یک هیت سینک، تماس بیشتری با سطح آن داشته باشد. در سیستم خنک کننده با هوا، گرما از قسمت IHS به یک پایه رسانا که منتقل می شود. انرژی حرارتی از پایه به لوله های حرارتی متصل حرکت می کند. این لوله های حرارتی ، گرما را به داخل هیت سینک که از یک سری باله گرماگیر تشکیل شده است، منتقل می کند. فن چرخان متصل به آن نیز هوای گرم را از heat sink دور می کند.

معمولا هر چه سایز فن بزرگتر و تعداد آن بیشتر باشد و یا جنس فلز یه کار رفته در رسانا بهتر باشد، عمل خنک کنندگی بهتر صورت می گیرد. برای مثال در لپ تاپ های گیمینگ به دلیل این که قدرت پردازنده و کارت گرافیک بالا است، معمولا از 2 فن خنک کننده با جنس مرغوب استفاده می شود. حتی ممکن است سایز فن های به کار رفته در این لپ تاپ ها بزرگتر از لپ تاپ های معمولی باشد.

مقایسه سیستم خنک کننده مایع و هوا:

از نظر قیمت معمولا خنک کننده های مایع گران قیمت تر هستند و خنک کننده های هوایی، به دلیل ساده تر بودن، ارزان تر هستند. البته هر دو سیستم، دارای مدل های پایه و گران قیمت هستند. مدل های گران قیمت خنک کننده هوایی، دارای فن بزرگتر، سرعت بیشتر، جنس مرغوب تر، هیت سینک بزرگتر و .. باشند. مدل های گران قیمت سیستم خنک کننده مایع نیز دارای رادیاتور بزرگتر، جلوه بصری و نورپردازی زیبا و .. باشند. شما باید ببینید با توجه به بودجه خود کدام سیستم برای شما مناسب تر است.
از نظر سایز و اندازه ، شما باید ببینید فضایی که برای سیستم خنک کننده اختصاص می دهید چقدر است. خنک کننده های هوایی معمولا سایز بزرگی دارند اما فضای اشغالی آن ها محدود است اما در خنک کننده های مایع، شما باید محلی برای قرار دادن رادیاتور و قرار گیری مناسب لوله های قرار دهید.
از نظر صدای ایجاد شده، خنک کننده های مایع به دلیل این که پمپ کوچک معمولاً عایق خوبی است و فن های رادیاتور تمایل دارند با دور در دقیقه (دور در دقیقه) کمتری نسبت به آنهایی که روی هیت سینک پردازنده کار می کنند ، کار کنند، صدای کمتری را نسبت به خنک کننده های هوایی ایجاد می کنند. البته در خنک کننده های هوایی، فن های با سر و صدا و نویز کمتر تولید شده و می توان سرعت چرخش آن ها تنظیم کرد.
از نظر دما، خنک کننده های مایع بهترین گزینه هستند. مخصوصا زمانی که شما می خواهید گیم انجام دهید یا ویدیو هایی با محتوای 4k تماشا کنید. زیرا سیستم خنک کننده مایع، گرما را به طور موثر تری نسبت به خنک کننده ی هوایی، دفع می کند و در عین حال سر و صدای گمتری ایجاد می کند.

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

مقایسه استوریج های HPE و EMC

دوشنبه ۰۹ اسفند ۰۰ | ۰۹:۳۲ ۱۵ بازديد

مقایسه استوریج های HPE و EMC

قبل از مقایسه استوریج های EMC و HPE ، بهتر است کمی راجع به استوریچ و انواع آن صحبت کنیم. استوریج (Storage) به هرگونه دستگاهی گفته می شود که وظیفه ذخیره سازی اطلاعات را بر عهده دارد.

این دستگاه ها به سیستم های گوناگون متصل شده و حجم زیادی از اطلاعات را ذخیره می کنند. دو نوع تجهیزات ذخیره سازی در شبکه وجود دارد. تجهیزات ذخیره سازی داخلی و تجهیزات ذخیره سازی خارجی.

تجهیزات داخلی شامل انواه هارد دیسک ها هستند که در قسمت داخلی کیس نصب می شوند. تجهیزات خارجی شامل انواع دستگاه های ذخیره سازی مبتنی بر هارد دیسک و نوار مغناطیسی هستند. این تجهیزات به صورت مکمل به شبکه و سرور متصل می شوند و به منظور داشتن فضای بیشتر برای ذخیره سازی اطلاعات استفاده می شوند. این تجهیزات را بر مبنای ساختار ارتباطی، زیرساخت سخت افزاری، سیستم عامل و نرم افزار های مورد نیاز به 3 دسته NAS ، SAN و DAS تقسیم بندی می کنند. در ادامه به معرفی کوتاه هریک خواهیم پرداخت.

Direct Attached Storage یا DAS

DAS مخفف عبارت Direct Attached Storage است و یک دستگاه ذخیره سازی دیجیتال است که مستقیماً از طریق کابل به سرور ، ایستگاه کاری یا کامپیوتر متصل می شود. می توان گفت که سرور وظیفه کنترل و مدیریت سخت افزاری استوریج DAS را بر عهده دارد.در DAS ، برنامه ها از پروتکل دسترسی سطح بلوک برای دسترسی به داده ها استفاده می کنند. برای اتصال دستگاه به سرور یا ایستگاه کاری نیازی به هیچ شبکه ای نیست. بنابراین ، DAS بخشی از شبکه ذخیره سازی نیست. برخی از نمونه های این دستگاه ذخیره سازی عبارتند از درایو حالت جامد ، هارد دیسک ها ، کتابخانه های نوار و درایوهای دیسک نوری.

سیستم DAS مستقیماً از طریق HBA (آداپتور میزبان میزبان) مستقیماً به کامپیوتر متصل می شود. در مقایسه با دستگاه های NAS ، دستگاه آن مستقیماً بدون سرور به سرور متصل می شود. سیستم های مدرن این دستگاه ذخیره سازی شامل کنترل کننده های یکپارچه یک آرایه دیسک است. با ویژگی های پیشرفته

DAS یک انتخاب خوب برای آن دسته از مشاغل کوچک ، گروه های کاری و بخش هایی است که نمی خواهند داده ها را در شرکت ها به اشتراک بگذارند. در مکانهایی استفاده می شود که به میزبان و سرور کمتری نیاز دارند.

Storage Area Network یا SAN

SAN یک شبکه تخصصی و با سرعت بالا است که دسترسی به سطح ذخیره سازی را در سطح بلوک فراهم می کند. SAN ها معمولاً از میزبان ، سوئیچ ها ، عناصر ذخیره سازی و دستگاه های ذخیره سازی تشکیل شده اند که با استفاده از انواع فناوری ها ، توپولوژی ها و پروتکل ها به هم متصل شده اند. SAN ها همچنین ممکن است چندین سایت را پوشش دهند. SAN دستگاه های ذخیره سازی را به میزبان ارائه می دهد به طوری که به نظر می رسد ذخیره سازی به صورت محلی متصل شده است. این ارائه ساده ذخیره سازی به میزبان با استفاده از انواع مختلف مجازی سازی انجام می شود.

SAN ها اغلب برای موارد زیر استفاده می شوند:

بهبود دسترسی برنامه (به عنوان مثال ، چندین مسیر داده)
بهبود عملکرد برنامه (به عنوان مثال ، عملکردهای ذخیره سازی بدون بار ، جدا کردن شبکه ها و غیره)
افزایش استفاده و اثربخشی ذخیره سازی (به عنوان مثال ، تجمیع منابع ذخیره سازی ، ارائه ذخیره سازی چند لایه و غیره) ، و بهبود حفاظت و امنیت داده ها.

Network attached Storage یا NAS

NAS یک سرور ذخیره اطلاعات کامپیوتری در سطح فایل (برخلاف ذخیره سازی در سطح بلوک) است که به یک شبکه کامپیوتری متصل است و دسترسی داده به گروه ناهمگن از کلاینت ها را فراهم می کند. NAS برای سرویس دهی فایل ها از طریق سخت افزار ، نرم افزار یا پیکربندی تخصص دارد. این دستگاه اغلب به عنوان یک دستگاه کامپیوتر-یک کامپیوتر تخصصی ساخته شده ، تولید می شودسیستم های NAS وسایل شبکه ای هستند که حاوی یک یا چند درایو ذخیره سازی هستند ، اغلب در ظروف ذخیره سازی منطقی و اضافی یا RAID مرتب شده اند. ذخیره سازی متصل به شبکه مسئولیت سرویس فایل را از دیگر سرورهای شبکه حذف می کند. آنها معمولاً با استفاده از پروتکل های به اشتراک گذاری فایل شبکه مانند NFS ، SMB یا AFP دسترسی به پرونده ها را فراهم می کنند. از اواسط دهه 1990 ، دستگاههای NAS به عنوان یک روش مناسب برای به اشتراک گذاری فایل ها در بین چندین رایانه محبوبیت پیدا کردند. مزایای احتمالی ذخیره سازی اختصاصی متصل به شبکه ، در مقایسه با سرورهای عمومی که فایل ها را نیز ارائه می دهند ، شامل دسترسی سریعتر به داده ها ، مدیریت آسانتر و پیکربندی ساده است.

حال می خواهیم به مقایسه استوریج های دو شرکت HPE و EMC بپردازیم. ابتدا به معرفی کوتاه دو شرکت سازنده استوریج خواهیم پرداخت و سپس دو نمونه از این مدل ها را مقایسه خواهیم کرد.

شرکت Dell EMC شرکت چند ملیتی آمریکایی می باشد که در ایالت ماساچوست آمریکا قرار دارد،زمینه کاری شرکت Dell EMC در ارائه محصولاتی به جهت ذخیره سازی داده ها ،امنیت اطلاعات،مجازی سازی،محاسبات ابری و …می باشد ،بازار هدف این شرکت طیف وسیعی از مشتریان را در بر می گیرد و پیشنهادات مناسبی برای شرکت های کوچک تا بزرگ را ارائه می نماید.. رقبای شرکت EMC شرکت هایی نظیر HP، IBM، NetApp است. در سال 2016 شرکت DELL با پرداخت 67 میلیارد دلار، شرکت EMC را خریداری کرد. محصولات این شرکت طیف وسیعی از محصولات شامل سرور، استوریج، زیرساخت، امنیت، شبکه و سایر موارد می باشد.

معرفی استوریج های سری EMC VNX

کمپانی DELL EMC طی فعالیت هایی که در زمینه تولید قطعات استوریج داشته است 3 نوع محصول مختلف را در سری EMC VNX تولید و روانه بازار کرده است. سری VNX به عنوان محصول ذخیره سازی در رده میانی و حرفه ای قرار گرفته است. شایان ذکر است که سری VNX2 نسبت به دیگر انواع تولیدات استوریج EMC VNX ببه دلیل تغییراتی که در آن صورت گرفته است، دسترسی به نرم افزار را برای کاربران ساده تر کرده است. از جمله مشخصات فنی که می توان برای این محصول عنوان نمود می توان به بهره گیری از CPU سری E5، افزایش ظرفیت بهره وری، استفاده از باس کنترلر با ظرفیت Gbs 6، بهره گیری از فن با سرعت بالا و پشتیبانی از حافظه های Flash, SAS, NL-SAS “5 اشاره کرد.

قطعات سخت افزاری موجود در استوریج سری EMC VNX:

پردازنده ذخیره سازی (SPs) ، محفظه پردازنده ذخیره سازی (SPE)،محفظه پردازنده دیسک (DPE)، واحد پشتیبان گیری باتری (BBUs)، ایستگاه های کنترل، محفظه آرایه دیسک (DAE)، محفظه انتقال داده (DME)

معرفی استوریج های سری EMC UNITY

EMC UNITY را می توان سری جدیدی از محصولات ذخیره ساز دانست که نسبت به رده پیشین خود یعنی VNX از تکنولوژی پیشرفته تری بهره گیری می کند. در واقع اولین و ابتدایی ترین تغییری که در این دستگاه ذخیره ساز صورت گرفته است، بهره گیری از سیستم عامل Linux بوده که در رده پیشین استوریج ها یعنی سری استوریج VNX از سیستم عامل ویندوز استفاده می شد و کارایی و پایداری کمتری نسبت به Linux دارد. علاوه بر آن امکان بهره گیری از محیط وب جهت پیکر بندی این محصول را می توان یکی دیگر از نقاط قوت آن دانست که بدون نیاز به نصب نرم افزار در چند دقیقه راه اندازی می گردد. این نوع از سیستم های ذخیره ساز را می توان در 3 خانواده ALL FLASH , HYBRID , VIRTUAL دسته بندی نمود.

قطعات سخت افزاری موجود در استوریج سری EMC UNITY:

پردازنده دستگاه که به ازای هر کنترلر دارای کور هایی بین 6 تا 14، هارد M2 SSD جهت بهره گیری به عنوان بکاپ هنگام خرابی در SP، ماژول خنک کننده برای خنک نگه داشتن SP،باتری پشتیبان جهت تامین برق دستگاه زمانی که برق اصلی قطع شده باشد

در مقابل، وقتی شرکت HP، شرکت 3PAR را در سال 2010 خریداری کرد ، شبکه Storage Array آنها تقویت شد که آنها را به عنوان مدعی امنیت داده ها و ذخیره سازی در برابر شرکت هایی مانند Dell EMC و IBM تبدیل کرد. تا کنون ، این امنیت داده بهینه سازی شده با فلش با موفقیت در عرصه های ذخیره سازی میان رده و سطح سازمانی رقابت کرده است

HPE 3PAR Storage چیست؟

HPE 3PAR StoreServ Storage خانواده ای از سیستم های بهینه سازی شده با فلش است که تدارکات سریع و اتوماتیک را ارائه می دهند. از یک طرح چند مستأجری (multi tenant) استفاده می کند و از سخت افزار برای برداشت مجدد استفاده می کند. علاوه بر این ، همه اینها را در یک سیستم ذخیره سازی واحد 1 ، که برای امنیت داده ها و در دسترس بودن طراحی شده است ، انجام می دهد.

HPE در خط StoreServ خود تعدادی گزینه ذخیره سازی 3PAR ارائه می دهد. با شروع از میان رده مقرون به صرفه خود ، سیستم ذخیره سازی StoreServ 8000 ، و پایان یافتن در بالای مقیاس با سیستم ذخیره سازی StoreServ 20000 در کلاس سازمانی ، یک StoreServ برای هر مشتری سطح ارائه می دهد. برای بسیاری از شرکت هایی که به دنبال ایجاد یا افزودن SAN هستند ، محیطی مختلط دارند که برای ادغام با سیستم عامل ها ، سخت افزارها و نرم افزارهای موجود به فناوری های جدید نیاز دارد. ذخیره سازی HPE 3PAR این کار را انجام می دهد. 3PAR مدتهاست که با VMWare شریک است که ادغام نسبتاً یکپارچه ای با vSphere و vCenter Server ارائه می دهد. با استفاده از افزونه ها برای تأمین ، ذخیره سازی 3PAR به خوبی با راه حل های VMWare ادغام می شود.

معماری راه حل های 3PAR StoreServ برای مقیاس پذیری ساخته شده است. 3PAR با ارائه محصولاتی از محدوده متوسط تا سطح سازمانی بالا ، دارای راه حل های مقیاس پذیر است که امکان ارتقاء یکپارچه از یک سطح به سطح دیگر را از طریق برنامه های جدید و حجم کار فراهم می کند. به علاوه ، آنها می توانند این کار را در یک آرایه ذخیره سازی طبقه بندی شده به صورت خودکار انجام دهند.

3PAR StoreServer فناوری ASIC خود یک “باریک داخلی” ارائه می دهد. این دستگاه در محیط های مجازی بسیار خوب عمل می کند و اجازه می دهد تراکم دوگانه ماشین مجازی برای یکپارچگی بیشتر شود. هنگامی که با Rapid RAID ترکیب می شود ، همچنین به کاربران امکان می دهد تا ظرفیت های ذخیره سازی RAID را در مقیاس بالا قرار دهند.ویژگی دیگر کنترلر Mesh-Active آن برای محیط های مجازی و ابری است. این بهترین ها را از نظر محیط های مدولار و یکپارچه در هر دو جهان ارائه می دهد. معماری 3PAR تا حد زیادی بر اساس مجازی سازی و محیط های ابری ساخته شده است ، همانطور که با مجازی سازی دقیق و معماری نوار گسترده مشخص می شود. با استفاده از این فناوری ، می توانید واحدها را به حجم های مجازی اختصاص دهید.

حال در این قسمت می خواهیم به طور موردی استوریج های HPE 3PAR را با EMC VNX مقایسه کنیم:

در زمینه Thin Provising ، استوریج های 3PAR به دلیل این که از پردازنده ASIC استفاده می کنند نسبت به استوریج های VNX که از نرم افزار این کار را انجام می دهند، عملکرد بهتری دارند.
در زمینه کارایی سیستم، در مدل 3PAR 7000 ، تعداد IOPS های نتیجه شده 300000 عمل خواندن و نوشتن در ثانیه است اما در مدل VNX 5700 ، تعداد IOPS های نتیجه شده 75000 عمل خواندن و نوشتن در ثانیه است.
در زمینه تعداد کنترلرها، در مدل های سری 7000 از 3PAR ، می توان از 4 کنترلر استفاده کرد اما در مدل EMC ، از 2 کنترلر استفاده می شود که در این جا برتری از آن 3PAR است.
در زمینه مدیریت و پیکربندی، تنظیمات و پیکربندی دستگاه های 3PAR راحت تر از EMC VNX انجام می شود.
در زمینه عملکرد RAID ، در 3PAR، هارد دیسک ها به قسمت هایی به نام Chunklet تقسیم می شوند و اطلاعات بر روی این Chunklet ها نوشته می شوند و اگر مشکلی هم پیش آمد، عملیات Rebuild می تواند با سرعت بالاتر و مقیاس بهتری انجام شود. استوریج EMC برای این کار از Pool و RAID Group استفاده می کند.

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

بررسی و معرفی سرورهای DELL

یکشنبه ۰۸ اسفند ۰۰ | ۱۶:۳۶ ۱۴ بازديد

بررسی و معرفی سرورهای DELL

DELL یک شرکت چند ملیتی فناوری کامپیوتر آمریکایی است که کامپیوترها و محصولات و خدمات مرتبط را توسعه، فروش، تعمیر و پشتیبانی میکند. این شرکت که به نام بنیانگذار آن، مایکل دل نامگذاری شده است، یکی از بزرگترین شرکتهای فناوری در جهان است که بیش از 165000 نفر را در ایالات متحده و سراسر جهان استخدام میکند. این یکی از بزرگترین شرکت های تولیدکننده رایانه های شخصی در جهان است.

DELL کامپیوترهای شخصی، سرورها، دستگاه های ذخیره اطلاعات، سوئیچهای شبکه، نرم افزار، وسایل جانبی رایانه، تلویزیونهای HD، دوربین، چاپگرها و لوازم الکترونیکی ساخته شده توسط تولیدکنندگان دیگر را به فروش میرساند. این شرکت بخاطر نوآوری های خود در مدیریت زنجیره تأمین و تجارت الکترونیکی، به ویژه مدل فروش مستقیم و رویکرد “ساخت به سفارش” یا “پیکربندی سفارش” در تولید – تحویل رایانه های شخصی جداگانه به مشخصات مشتری، مشهور است. DELL در بیشتر عمر خود یک فروشنده سخت افزار خالص بود، اما با خریداری Perot Systems در سال 2009 ، Dell وارد بازار خدمات IT شد. از آن زمان این شرکت با هدف گسترش نمونه کارها از ارائه رایانه فقط به ارائه راه حل های کامل برای مشتریان سازمانی، خریدهای اضافی در سیستم های ذخیره سازی و شبکه انجام داده است.

DELL تا سال 2014 در شماره 51 در لیست Fortune 500 قرار داشت. این سومین فروشنده رایانه شخصی در جهان است که از ژانویه 2021 و پس از Lenovo و HP Inc، فروش عمده واحدی دارد. Dell بزرگترین فرستنده مانیتورهای رایانه در سراسر جهان است. طبق گزارش مجله Fortune ، شرکت Dell ششمین شرکت بزرگ در تگزاس است. این دومین شرکت بزرگ غیر نفتی در تگزاس (پشت سر AT&T)و بزرگترین شرکت در منطقه آستین بزرگ است. پس از خصوصی شدن در سال 2013 ، ماهیت محرمانه اطلاعات مالی آن از رتبه بندی شرکت توسط Fortune جلوگیری میکند. این یک شرکت تجاری عمومی بود (NASDAQ: DELL) و همچنین یکی از اجزای NASDAQ-100 و S&P 500 بود، تا اینکه در خرید اهرمی که در 30 اکتبر 2013 بسته شد، خصوصی شد.

در سال 2015 ، DELL شرکت فناوری سازمانی EMC Corporation را به دست آورد. پس از اتمام خرید، Dell و EMC به بخش های Dell Technologies تبدیل شدند. Dell EMC به عنوان بخشی از Dell Technologies بر ذخیره سازی اطلاعات، امنیت اطلاعات، مجازی سازی، تجزیه و تحلیل، رایانش ابری و سایر محصولات و خدمات مرتبط تمرکز دارد.

Dell PowerEdge یک خط سرور توسط Dell است، به دنبال قرارداد نامگذاری برای سایر محصولات Dell: PowerVault (ذخیره سازی داده) و PowerConnect (انتقال داده و سوئیچ ها).

در زیر یک مرور کلی از سرورهای فعلی و قبلی در خط تولید PowerEdge دل وجود دارد. مدلهای مختلف به عنوان tower، رکهای 19 اینچی یا تیغه ای موجود است یا وجود داشت. در طرح نامگذاری فعلی، tower توسط T ، rack توسط R و تیغه(Blade) توسط M (برای مدولار) تعیین میشوند. سرورهای rack در ارتفاعات فیزیکی مختلف بیان میشوند که در واحدهای رک یا U بیان میشوند. بیشتر سرورهای مدرن یا 1U یا 2U هستند در حالی که در گذشته 4U بیشتر رایج بود.

نامگذاری مدل

در طول سالها، انواع مختلفی از سرورهای PowerEdge معرفی شدهاند و کدهای مختلف محصول و خانواده با نام PowerEdge مورد استفاده قرار گرفتهاند.

سرورهای ایتانیوم(Itanium)

سرورهای مبتنی بر Dell Itanium قبل از معرفی این کنوانسیون نامگذاری جدید معرفی شدند و فقط به عنوان سرورهای rack در دسترس بودند.

قراردادهای جدید نامگذاری

سه رقمی

از زمان معرفی سرورهای نسل 10 در سال 2007 ، دل روشی استاندارد برای نامگذاری سرورهای آنها در پیش گرفته است. نام هر سرور اکنون با یک حرف و 3 رقم نشان داده میشود. این حرف نوع سرور را نشان می دهد: R (برای Rack-mountable) نشان دهنده یک سرور 19 ck قابل نصب بر روی rack است ، M (برای Modular) یک سرور blade را نشان میدهد، در حالی که T (برای Tower) یک سرور مستقل را نشان میدهد.

این حرف سپس با سه رقم دنبال میشود.

رقم اول به تعداد پریزهای سیستم اشاره دارد: 1 تا 3 برای یک سوکت ، 4 تا 7 برای دو سوکت و 8 یا 9 برای چهار سوکت.

رقم میانی به نسل اشاره دارد: 0 برای نسل 10 ، 1 برای نسل 11 و غیره.

رقم سوم نشانگر ساخت CPU است: 0 برای Intel یا 5 برای AMD.

به عنوان مثال: Dell PowerEdge M610 یک سرور تیغه دو سوکت از نسل یازدهم است که از پردازنده مرکزی اینتل استفاده می کند. در حالی که R605 یک رک سرور دو سوکت و نسل دهم AMD است.

چهار رقم

برای قرارداد نامگذاری چهار رقمی:

اولین رقم بعد از حرف کلاس سیستم را نشان میدهد، 1-5 پیش فرض iDRAC Basic و 6-9 پیش فرض iDRAC Express.

رقم دوم نشان دهنده نسل است، با 0 برای نسل 10 ، 1 برای نسل 11 و غیره.

رقم سوم تعداد سوکت های پردازنده، 1 عدد برای یک سوکت و 2 عدد برای دو سوکت را نشان میدهد.

رقم چهارم نشانگر ساختCPU ، 0 برای اینتل و 5 برای AMD است.

به عنوان مثال: مدل Dell PowerEdge R6415 یک سیستم سوکت CPU رک، میان رده، نسل چهاردهم و پردازنده AMD است.

سرورهای تیغه(Blade)

از نسل 10 مدلهایی برای محفظه M1000e وجود دارد. سرورهای تیغه در نسل 8 و نسل 9 از محفظه دیگری استفاده میکنند که با سیستم فعلی M1000e سازگار نیست. در فاکتور فرم دو مدل وجود دارد: نیم قد و تمام قد. در یک محفظه میتوانید 8 تیغه کامل یا 16 تیغه با قد بلند (یا مخلوط) قرار دهید. هر سرور دارای دو یا چهار NIC داخلی و دو اسلات کارت Mezzanine اضافی برای گزینه های ورودی/خروجی اضافی است: کارت های اترنت 1 گیگابایتی یا 10 گیگابایتی، اسلاتهای کانال فیبر HBA یا InfiniBand. جدا از اتصالات USB، سرور تیغه اتصال مستقیمی را ارائه نمیدهد: تمام I/O از طریق هواپیمای میانی محفظه انجام میشود.

مقایسه سرورهای DELL با سرورهای HPE:

پشتیبانی

سرورهای DELL:

Dell برای بارگیری به روزرسانیها یا فریمور به برنامه پشتیبانی پولی نیاز ندارد و همچنین آنها یک سایت بسیار بصری برای یافتن به روزرسانیها برای سیستمهای شما فراهم میکنند.

علاوه بر این، Dell Prosupport در حوزه فناوری اطلاعات به عنوان یکی از برنامههای پشتیبانی قابل اعتماد بیشتر در نظر گرفته میشود. اگر توانایی پرداخت آن را دارید، حمایت حرفهای یک سرمایه ارزشمند است.

به طور خلاصه، گزارش شده است که Dell میتواند در مورد اسناد و مدارک مربوط به تعویض قطعات بیشتر باشد. برای اکثر اهداف سازمانی، این نباید مسئلهای باشد، اما خریداران کلاس تجاری ممکن است این مسئله را مشکلتر بدانند.

سرورهای HPE:

HPE برای بارگیری فریمور یا به روزرسانی جدید به شما نیاز دارد که قرارداد خدمات/پشتیبانی داشته باشید. از نظر ذهنی، یافتن درایورهای پشتیبانی و فریمور از طریق پلتفرم HP حتی اگر این کار را انجام دهید دشوار است.

همچنین استفاده از وب سایت HPE برای هرگونه اطلاعات یا پشتیبانی به طور کلی دشوار است. همانطور که گفته شد، اسناد و مدارک آنها بسیار دقیق است و کسانی که دانش فنی دارند میتوانند برای هر بخشی که تصور میکنید، کتابچه راهنمای کاربر پیدا کنند. پشتیبانی HPE از تعویض قطعات و زنجیره تأمین آنها نیز در سالهای اخیر بهبود یافته است.

با این حال ، ایجاد یک حساب آنلاین از طریق وب سایت HPE امکان شخصی سازی گسترده را فراهم میکند. کاربران میتوانند نمایه خود را با نمونه کارهایی خاص به روز کنند که کلیه قطعات سخت افزاری HPE را که کسب و کار شما دارد شرح میدهند.

علاوه بر این، شما به پشتیبانی 24/7 HPE، مدیریت سفارشات آینده و توانایی استفاده از تجربه خدمات پشتیبانی عملی HPE دسترسی پیدا خواهید کرد.

بسته به سطح رشد و تجربه کسب و کار شما، ارزش دارد اگر همه چیزهایی را که پشتیبانی HPE ارائه میدهد کشف کنید. با این اوصاف، پیمایش و تجربه عمومی کاربر هنوز هم طاقت فرسا است.

قابلیت اطمینان

سرورهای DELL:

شنیدن اینکه سالهاست که سرورهای DELL بدون یک خرابی کار میکنند، غیر معمول نیست. Dell EMC به دلیل بهبود مستمر سرورهای خود بسیار هوشیار است و خطوط جدیدتر به طور کلی این واقعیت را تقویت میکنند.

سرورهای HPE:

طبق یک نظرسنجی که در اواسط سال 2017 انجام شد، شرکتهای سازنده HP حدود 2.5 برابر سرورهای مجهز به پردازنده dell خرابی داشتند. همانطور که گفته شد، سیستمهای HPE با هشدارهای پیش بینی برای قطعاتی که احتمال خرابی دارند کار خوبی انجام میدهند. این امر به شرکت امکان میدهد قطعات را قبل از خراب شدن تعمیر یا تعویض کند.

علاوه بر این، خط superdome HPE قابلیت اطمینان خارق العادهای را نشان داد. بنابراین برای حجم کاری حیاتی داده های بزرگ مأموریت، راه حل HPE قابل اعتماد به نظر می رسد.

خط HPE’s Apollo و شرکتهای ممتاز جدید برای تعیین قابلیت اطمینان طولانی مدت هنوز برای کاربران بسیار جدید هستند، بنابراین هنگام مقایسه سرورهای HPE vs Dell به خاطر داشته باشید.

قیمت

سرورهای DELL:

بیشتر کاربران هنگام مذاکره با Dell از انعطاف پذیری کمتری در قیمت خبر میدهند، اگرچه با مشتریانی با ثبات و بزرگتر که معمولاً مایلند معاملات بیشتری را انجام دهند. در سالهای گذشته DELL مقرون به صرفهتر بود، اما تفاوت قیمتها در این روزها بسیار کمتر مشخص شده است.

معمولا ارزانتر. به همین دلیل، تمایل به انتخاب مشاورانی است که سعی میکنند هزینه مواد خود را برای افزایش سود پایین نگه دارند. به طور گسترده ای از طریق کانال های مختلف در دسترس است. مقدار زیادی از آن در خارج وجود دارد، بنابراین استفاده از لوازم یدکی و لوازم آن تقریباً آسان است. از خود ارجاعی بودن سود می برد. Dell ارزانتر است زیرا همه از آن استفاده میکنند. همه از آن استفاده میکنند زیرا ارزانتر است. دل کلاس تجاری است.

سرورهای HPE:

HPE معمولاً از نظر قیمت انعطاف پذیرتر است، اگرچه قیمت های اولیه در بیشتر موارد مشابه Dell است. در بیشتر موارد، رابطه شما با فروشنده مهمترین عامل خواهد بود.

به طور متوسط کمی گرانتر. تمایل به انتخاب فروشگاههای مشاور بزرگتر است که در آن ثبات طولانی مدت مهمترین هدف نسبت به هزینه است. در سراسر جهان از طریق تعدادی کانال پشتیبانی می شود. همچنین تعداد زیادی چرخ دنده HPE استفاده شده در آن وجود دارد. یافتن قطعات آسان است. HPE سیستم مستندات جامعتری در پشت خود دارد. میتوان برای هر قسمت مبهمی که HPE ساخته است، کتابچه راهنما پیدا کرد. HPE کلاس سازمانی است.

ابزارهای مدیریتی

تا آنجا که سیستم های مدیریت باند خارج میشوند ، ابزار مدیریت HPE، iLO است و Dell، EMC’s iDRAC است. هر دو سیستم برای ارائه ویژگیهای مشاب ، مانند پشتیبانی از HTML5 ، پیشرفت زیادی داشتهاند.

در سالهای گذشته تفاوتهای فاحشی وجود داشت، اما این روزها پیاده سازی های IPMI به اندازه کافی تضاد ندارند تا یک عامل تعیینکننده قابل توجه باشند. همانطور که گفته شد، چند تفاوت وجود دارد.

سرورهای DELL:

iDRAC در نسلهای اخیر مسیری طولانی را طی کرده است. بعد از iDRAC 7 دیگر نیازی به استفاده از جاوا نیست، اگرچه رابط کاربری گرافیکی به خوبی رابط کاربری گرافیکی جدید iLO نیست.

تا آنجا که صدور مجوز انجام میشود، iDRAC از یک مجوز فیزیکی استفاده میکند که میتواند در بازار ثانویه خریداری شود و از قفل شدن دوباره در OEM پس از پایان عمر جلوگیری کند.

به روزرسانی ها با iDrac به طور کلی کمی بیشتر است و به طور کلی از iLO کندتر به نظر میرسد. تا آنجا که به عنوان یک بحث قبلی بود، iDRAC ابزاری مشابه RIS دارد که OpenManage Essentials نام دارد، اگرچه هر دو در برخی نسخه های مرورگر مشکلات خود را دارند.

سرورهای HPE:

استاندارد ILO گنجانده شده است ، اما Advanced (به عنوان مثال جلسه کنسول پست) نیاز به مجوز دارد، اگر سرورهای شما EOL شوند میتواند شما را با OEM قفل کند. نمی توانید آنها را از بازار دست دوم خریداری کنید.

برخی از کاربران ادعا میکنند که شما فقط باید یک کلید بخرید زیرا میتوانید از کلید پیشرفته در چندین سرور استفاده مجدد کنید، اما این خلاف شرایط خدمات است. لازم است کلیدهای جدید را دقیقاً مانند iDRAC خریداری کنید.

به طور کلی، رابط کاربری گرافیکی با ILO بصریتر به نظر میرسد و پلتفرم کمی سریع تر به نظر میرسد، اما موارد مهم دیگری وجود دارد که باید از رابط کاربری مدیریت باند خارج شود.

در پایان، HPE و Dell هر دو شرکتهای تقریباً مشابهی با ارائه پیشنهادهای مشابه هستند و بنابراین هنگام مقایسه HPE و سرورهای dell ، برنده مشخصی وجود ندارد. از نظر کیفیت ساخت، قیمت یا قابلیت اطمینان تفاوت زیادی بین شرکت ها وجود ندارد، بنابراین این شرکتها به صورت موردی بهترین ارزیابی میشوند.

با این وجود ، پشتیبانی موثر و تفاوتهای جزئی Dell هنگام ارزیابی HPE در مقابل سرورهای Dell ، انتخاب ارائه دهنده سرور ما را انتخاب میکند. همانطور که گفته شد، تقریباً در همه موارد آنها سخت افزار و خدمات قابل مقایسهای را ارائه میدهند، بنابراین شرکتها باید همیشه دقت لازم را انجام دهند و گزینههای خود را مورد به مورد ارزیابی کنند.

فروش رم سرور اچ پی ای

فروش پاور سرور اچ پی ای

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl360 hp g10

ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮﻭﺭﻫﺎﯼ hp

ﺳﺮﻭﺭ ﺍﭺ ﭘﯽ

hp ﺳﺮﻭﺭ g9 dl380 ﻗﯿﻤﺖ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ

ﻟﯿﺴﺖ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎﺭﺩ ﺳﺮﻭﺭ hp

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g7

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g9

hp ﺳﺮﻭﺭ

ﻗﯿﻤﺖ ﺳﺮﻭﺭ dl380 hp g10

محمد سلطانی
۰ ۰
۰ نظر

راهنمای خرید سرور HPE DL360 G10 بخش اول

یکشنبه ۰۸ اسفند ۰۰ | ۱۶:۳۴ ۱۵ بازديد

راهنمای خرید سرور HPE DL360 G10 بخش اول

در این مقاله سعی داریم به مجموعه نکاتی که در هنگام خرید سرور DL360 Gen10 باید به آنها توجه داشته باشیم بپردازیم . البته بدیهی است که تمامی این نکات در دیتا شت سرور DL360 Gen10 آورده شده است . ولی جهت دقت بیشتر شما مشتریان عزیز به این نکات ، آنها را در قالب یک مقاله در اختیار شما میگذاریم .

Form Factor

1U rack

همانطور که میدانید سرور HP DL360 G10 یکی از پر فروش ترین سرور های رک مونت اچ پی میباشد. دلیل پرفروش بودن این سرور این است که علارقم پشتیبانی از پردازنده ها و مموری های مشابه با سرور DL380 Gen10 در هنگام نصب بر روی رک ، فقط یگ یونیت از فضای رک ما را اشغال میکند. یعنی در فضای یکسان در صورت استفاده از سرور DL360 G10 به جای سرور DL380 G10 میتوانیم از تعداد دوبرابری سرور در رک خود استفاده کنیم.

سرور DL360 G10 در حالت های مختلفی از نظر پشتیبانی هارد درایو ها ارائه میشوند که در ادامه میتوانید حالت های مختلف این سرور را مشاهده کنید.

Chassis Types

8SFF with options supporting: +2 SFF or 2 NVMe or 2 Dual uFF (4x M.2 cartridges)

سرور DL360 G10 به صورت 8SFF ارائه میشود که میتوانیم بر روی این سرور علاوه بر این 8 درایو SFF در صورت نیاز از دو درایو SFF دیگر و یا دو درایو Dual UFF که بر روی هر کدام از Dual UFF دو درایو M.2 میتوان نصب کرد. البته در صورت استفاده از تعداد بیشتر از 8 درایو SFF بر روی سرور DL360 G10 دیگر نمیتوانیم از ODD به صورت اینترنال بر روی سرور خود استفاده کنیم . منظور از ODD ، همان درایو نوری یا Optical Disk Drive میباشد.

10SFF NVMe Premium

در صورتی که نیاز باشد بر روی سرور DL360 G10 خود از درایو های NVMe استفاده کنیم میتوانیم از شاسی سرور DL360 G10 10 NVMe استفاده کنیم .

4LFF

همچنین بر روی سرور DL360 Gen10 در صورت نیاز میتوانیم از درایو های LFF هم استفاده کنیم . که در صورت نیاز به استفاده از درایو های LFF بر روی سرور DL360 Gen10 ، میتواین از شاسی های 4LFF استفاده کنیم.

Notes: Rear drive option available on all DL360 Gen10 chassis types for additional boot/storage: +1SFF or 1 Dual uFF (2x M.2 cartridges).

در صورتی که تعداد درایو های قابل استفاده در قسمت جلوئی سرور DL360 G10 نتواند نیاز ما را برطرف کند میتوانیم از از قابلیت Rear drive بر روی سرور DL360 G10 استفاده کنیم. در این حالت یا میتوان 1 درایو SFF اضافی و یا از دو درایو M.2 دیگر بر روی سرور DL360 Gen10 استفاده کنیم.

System Fans

Single rotor hot plug fans will be included

For 4 LFF and 8 SFF chassis:

One CPU – Includes 5 standard fans

Two CPUs – Includes 7 standard fans

بر روی سرور DL360 Gen10 از مدل های4LFF و یا 8SFF در صورت استفاده از یک پردازنده 5 عدد فن استاندارد و در صورت استفاده از 2 پردازنده میبایست از 7 عدد فن استاندارد استفاده کنیم.

For 10 NVMe Premium chassis:

– 2 CPUs – Includes 7 high performance fans as standard

Notes:

Optional High Performance Fan Kit available (includes 7 fans).

در مورد سرور های DL360 Gen10 از مدل شاسی های 10NVMe Premium در صورت استفاده از دو پردازنده میبایست از فن های high performance بر روی سرور استفاده کنیم .

The DL360 Gen10 will support up to 7 fans with fan redundancy built in. One fan rotor failure will place server in degraded mode but fully functional. Two fan rotor failures could provide warning and imminent server shutdown.

سرور DL360 Gen10 تا 7عدد فن را پشتیبانی میکند که در صورت نصب این 7 عدد فن بر روی سرور فن ها به صورت Redundant خواهند شد . در این حالت در صورت خراب شدن فقط یک عدد از فن ها سرور در حالت Degraded قرار خواهد گرفت و در صورتی خراب شدن دو فن ، سرور در حالت Warning قرار گرفته و خاموش خواهد شد.